วันนี้เริ่มเรียนเรื่องการอัดรูปแล้ว พยายามหลอกตัวเองว่า มันจะต้องสนุกกว่าการเรียน digital เพราะไม่มีเงินซื้อ D-SLR
แต่มันก็สนุกครับ เพราะวันนี้ได้ความรู้มาพอสมควร ว่ากระดาษอัดภาพ มันก็โดนแสงไม่ได้เช่นเดียวกัน

พอถึงคาบ MAT100 ความเป็นนักเรียนชั้น ม.6 หวนกลับคืนมา
ในชั่วโมง เรานั่งเหม่อ นั่งคุย
ท้ายชั่วโมง เรานั่งลอกแบบฝึกหัด
เช็คชื่อแล้วออกจากห้อง บรรยากาศ ม.6 คลุฟลุ้งมาเลยครับ

ผมเป็นคนนึงที่เกลียดวิชาคณิตศาสตร์ แต่ก็ยังต้องมานั่งเรียน
พยายามตั้งคำถามเพื่อให้ตัวเองคิดได้ว่า

• ถ้าเกรดออกมาแล้วไม่ดี มันจะดึงให้เกรดในปี 1 นี้กูตกไปด้วยนะ
• ถ้าเรียนแบบไม่ตั้งใจเรียน พ่อก็เสียเงินฟรีซินะ
• ถ้าเรียนแบบไม่เข้าใจ ก็ยังคงโง่คณิตเหมือนเดิมซินะ
• ๙ล๙ ครับ

ก็คนมันไม่ชอบคณิต เหมือนนายกอภิสิทธิ์กับทักษิณที่เข้ากันไม่ได้
คิดถึงอาจารย์ลักขณา ที่คอยเอาไม้เรียวฟาดเวลานั่งหลับ
คิดถึงไอ้ต่อที่คอยปลุก คิดถึงไอ้เหน่อเวลาชวนคุย คิดถึงไอ้เอ็มที่คอยเอาคณิตให้ลอก
และทุกครั้งที่เรียนคณิต ผมจะคอยมองนาฬิกาตลอดเวลาครับ ว่าเมื่อไรจะหมดชั่วโมงซักที

สุดท้ายแล้ว วันนี้ในวิชาคณิต สิ่งที่ได้กลับมาคือ แก้สมการเหมือนผังต้นไม้ อะไรก็ไม่รู้ ๕๕

ปล. ขณะที่อาจารย์สอน ผมก็อ่านบล็อกของพี่ พรอันทะ ผ่านมือถือ ได้เห็นความหลากหลายของเว็บครับ